Willem van der Lugt 1878 - 1958

Gedooopt te Rotterdam 31-05-1898

Huwt met M.C. Jansen 30-05-1901

Overleden te Rotterdam 05-10-1958

Vader A.P.W. van der Lugt, Moeder J.M. Reuser

 

Deze bekende en minzame man wordt op 31-05-1878 in Rotterdam geboren als jongste zoon van Anthonie en Jeanette. Hij wordt 80 jaar oud en sterft op 05-10-1958 in de Maasstad en wordt dan begraven in het graf van zijn oom Godefridus en zijn vrouw Johanna Steyger. Ook zijn vrouw Maria Cornelia Jansen wordt daar later begraven. Dat is vreemd, want er was nog genoeg plaats in het graf van zijn vader Anthonie. Waarschijnlijk is Godfried zijn peetoom.

 

Willem krijgt zijn schoolopleiding bij de Jesuïten op het internaat St. Willibrord in Katwijk en zijn bedrijfsopleiding in Duitsland en Engeland. Hij komt in 1897 in de zaak en zal

daar precies 50 jaar werken. In 1906 wordt Willem mede Directeur van de N.V. W. van der Lugt & Zoon's Stoomkuiperij en Kistenfabriek te Rotterdam als de firma een N.V. wordt. Hij heeft een goede talenkennis en regelt de internationale betrekkingen van de fabriek. Willem is geïnteresseerd in de wereld buiten de fabriek. Hij komt in 1917 in het bestuur van de Werkgevers-Vereniging voor de emballage, waarvoor hij het initiatief heeft genomen samen met Mathieu en enkele andere werkgevers. Hij wordt in de kring Rotterdam voorzitter van de Algemene R.K. Werkgeversvereniging, en later ook voor het hele bisdom Haarlem.. In 1924 wordt hij lid van de Kamer van Koophandel en Fabrieken in Rotterdam, waar hij uitstekend funktioneert in de commissie's Groothandel en Vervoer. Intussen is hij gevraagd voor de Spoorwegraad en hij verzet als lid veel werk voor betere verbindingen tussen Brabant, Zeeland, de Zuidhollandse eilanden en de haven Rotterdam. Vooral zijn betrokkenheid bij het tot stand komen van de Moerdijkbrug voor het autoverkeer in 1935/36 valt op. In 1930 wordt hij gekozen tot onder voorzitter van de Kamer. Hij zal dat plichtgetrouw doen tot 1939, wanneer hij opstapt, omdat hij het oneens is met een Commissie samenstelling. In 1936 is hij samen met J.H.Donner ondervoorzitter. Bij fusie van drie kistenfabrieken in 1930 tot N.V. Emballage Fabrieken en Houthandel wordt hij van het nieuwe bedrijf ook mede directeur. Daar is hij de public relation man en bemoeit zich ook met technische zaken. Helaas zal het bedrijf het in de crisisjaren zeer moeilijk krijgen en het vele werk voor de Kamer van Koophandel hindert hem om het beleid voldoende mee te bepalen. Na 1934 vallen zijn broers Mathieu en Theo weg uit de directie en blijft hij met zijn verre neef Toon als enige van de van der Lugt'en over in de EMBA directie. Hij zal tot 1948 in de directie blijven en neemt dan met een zeer druk bezochte receptie op het kantoor van de N.V. Emballagefabrieken op 29 september afscheid van de zaak na 50 jaar trouwe dienst. Hij blijft een gentleman, altijd tot in de puntjes verzorgd, met een armloze bril op zijn neus. Als zijn haardos snel uitdunt, laat hij zijn haar aan de zijkant van zijn hoofd zolang groeien, dat het zijn oor aan de andere kant bereikt. Hij kamt het zorgvuldig. Als een windhoos deze camouflage van kaalheid ontmaskert, kan hij meelachen met de omstanders. Hij vindt het heerlijk om tot de Tweede Wereldoorlog per koets naar het bedrijf te gaan. Maar als de paarden dan gevorderd worden door de Duitsers is hij niet te beroerd om elke dag te voet van zijn huis in Hillegersberg naar Feijenoord te lopen. Hij is een echte optimist en anglofiel met zijn gevleugelde woorden: "Look around and you will find, that every cloud is silverlined".

 

Zijn zuinigheid komt naar voren, als hij na de grote brand van de fabriek op het Noordereiland in 1902 de arbeiders de opdracht geeft de ijzeren deursloten tussen het puin te zoeken en in emmers te verzamelen, om ze in de nieuwe fabriek te gaan gebruiken. Maar aan deze droom komt een einde als architekt Stok daar een stokje voor steekt: “Als je dat wilt, moet ik het dubbele van nieuwe sloten berekenen voor reparatie en herplaatsing!” Wim blaast de aktie onmiddellijk af. Ook is hij een fan van de nederlandse schrijvers van de 80 er jaren en kan hele gedichten uit zijn hoofd declameren. Daarnaast is hij diepgelovig, maar theologische discussies zijn niet aan hem besteed. Hij gelooft, wat de pastoor gelooft en verder gelooft hij het wel. Volgens hem is geloof, wat je beredeneren kan, geen geloof meer, want het vertrouwen ontbreekt. “Anders is het geen

geloven, maar weten!” Hij bouwt na de fusie de afdeling huishoudelijke produkten uit, die toen in de verschillende bedrijven geproduceerd werden, zoals bedden

en trappen. Daarmee brengt hij nieuw leven in "De Everest Fabriek van huishoudelijke artikelen", waar hij desnoods zelf als verkoper optreedt. Maar de

meubels hiervan zijn nogal rechtlijnig en niet van geweldige kwaliteit. Zo hebben de trappen binnen het bedrijf de namen van de Rotterdamse ziekenhuizen

"Dijkzicht”, “Coolsingel” en “Haringvliet” omdat ze alleen met spijkers in elkaar zitten en bij ”ondeskundig gebruik“ uit elkaar vallen en eindigen in een spoed-

opname. De zaken, die Willem te behandelen krijgt worden concentieus afgewerkt, maar het ontbrak hem soms aan visie. Willem is uniek in onze familie,

omdat hij niet wegzakt in het bedrijf of kerkelijke charitas en bedevaarten, maar omdat hij als enige een duidelijke rol speelt in de ontwikkeling van de haven

van Rotterdam en dus ook in de welvaart van de stad.

 

Hij leerde zijn vrouw kennen op een pelgrimstocht naar Lourdes, waar hij haar als laatst aangekomene op het station een plaats bood in zijn compartiment. In

Lourdes is hij haar behulpzaam met een paraplu, als ze door een regenbui wordt overvallen. Ze blijven een paar die nog vaak in Lourdes te zien zijn. De

hobby's van Willem liggen eerder op het terrein van de spelletjes, wat knutselen of mensen ontvangen, dan bij lezen. Vooral canasta, maar ook monopoly,

remie en mikado zijn z’n favoriete spelletjes. Ook koopt hij graag op markten de wonderlijkste uitvindingen als aardappelmesjes, eierkloppers en vlekkewater,

die eenmaal thuis hun magie verloren hebben. Hij heeft een formidabel geheugen en kan 100 zelfstandige naamwoorden in de goede volgorde reproduceren,

als je die opgeeft. Hij gaat vaak samen met zijn vrouw naar het buitenland en naast de jaarlijkse excursie naar Lourdes, doet hij ook Rome en Madrid aan.

Kortom, Willem is een echte Rotterdammer, die meer is in economischie dan in culturele zaken. Zo typeert zijn kleindochter Lydwien Nieuwenhuis hem. Bij

feesten worden altijd de oudste kinderen uit de verschillende gezinnen van zijn kinderen gevraagd en de eerste communiefeestjes van zijn kleinkinderen

doet hij in zijn huis graag nog eens dunnetjes over. Hij is apetrots, als hij in een van de eerste particuliere auto's in Rotterdam rondrijdt, een Studebaker.

Trouw stempelde heel zijn wezen. Trouw aan familie en vrienden, die altijd op hem rekenen konden. Trouw aan zijn stad, waaraan hij zo verknocht was.

Rotterdammer was hij in hart en nieren en in zijn bibliotheek nam de plaatselijke geschiedenis heel wat planken in beslag.